ที่ผ่านมาพยายามทำเป็นไม่รู้สึก

แกล้งโง่...พยายามทำตัวเหมือนไม่รู้สึกอะไร

แต่คงหลอกตัวเองไม่ได้ว่า...จากนี้ไปบรรยากาศท่ามกลางเพื่อนๆมันไม่เหมือนเดิมแล้ว

ไมรู้ว่ามันเริ่มเกิดขึ้นเมื่อไหร่

แต่รู้สึกตัวอีกที...ก็ไม่เหลือใคร

ไม่เหลือใครสักคนเดียว...ที่จะเรียกเต็มปากได้ว่า...เพื่อน

รู้สึกแย่มากเลย...ถึงจะไม่ขนาดรู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวในโลก...ยังมีคนที่เข้าใจอยู่บ้าง

อย่างไรซะ...อยากจะได้กำลังใจจาก"เพื่อนในกลุ่ม"มากกว่า"คนอื่น"

แต่ที่เจ็บที่สุดคือ...คนที่คิดมาตลอดว่าพร้อมจะอยู่ข้างๆ...กลับไม่ได้แคร์อะไรเลย

คนที่เราแคร์ที่สุด...กลับปล่อยให้เลยตามเลย...ปล่อยให้เราค่อยๆโดดเดี่ยว....

ปอยให้เราค่อยๆห่างออกไป...มันเจ็บปวดที่เราไม่มีค่าพอให้มีใครมารั้งเราไว้

อยากถามมากว่าเราเคยไปทำอะไรให้ใคร...หรือเคยทำอะไรผิดนักหรือ

ตั้งแต่มาเรียนที่นี่ไม่เคยคิดจะไม่ชอบใครในคณะเป็นพิเศษเลยซักคน

ไม่เคยคิดร้ายกับใคร...ไม่เคยอคติกับใคร...

และพักหลังๆที่ผ่านมานี้...เริ่มรู้ตัวว่าขวางหูขวางตาใคร...ก็เลยแยกตัวออกมา

สุดท้าย...แทบไม่ได้ยุ่งกับใครเลยด้วยซ้ำ

หวังว่าการแยกตัวออกมาจะทำให้พิสูจน์ตัวเองได้บ้าง...ว่าตัวตนเป็นแบบนี้จริงๆ...ไม่ได้เสแสร้ง

ทั้งเงียบ...และเก็บตัว

แต่คนเกลียด...คนไม่ชอบ...ก็ยังมีอยู่

ไม่รู้จะทำอะไรให้มันดีกว่านี้ได้อีกแล้ว

ขอโทษก็แล้วกันที่ทำให้ไม่พอใจ

สาบานได้ว่าทุกการกระทำไม่ได้เจตนาทำให้ใครไม่ชอบจริงๆ

จากนี้ไปจะพยายามไม่ขวางหูขวางตาใครอีก

ไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร...ต่างคนต่างอยู่ก็แล้วกัน

แต่ขอบอกไว้ว่าทุกคนคือ"เพื่อน"สำหรับคนชื่ออรวีเสมอ

ถึงจะไม่ได้เป็นคำว่า"เพื่อน"ของใครก็ตาม


สำหรับคนที่เข้าใจ...ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะ...